„Здраво.
Јас сум последниот млад човек што остана во моето село.
Не затоа што така сакав.
Туку затоа што сите други си заминаа.
Некои заминаа да студираат и никогаш не се вратија. Други бараа работа што овде не можеа да ја најдат. Некои само сакаа подобар живот.
Денес улиците се тивки.
Училиштето е затворено.
Автобусот повеќе не застанува.
Во продавницата одам само кога ќе дојде комбе еднаш неделно.
Куќите што некогаш беа полни со детска смеа денес се заклучени. Дворовите се обраснати со трева, а прозорците гледаат кон празни улици.
Најтажно е што не останаа само празни куќи.
Останаа празни можности.
Некој можел овде да отвори мал бизнис.
Некој да започне модерна фарма.
Некој да организира фестивал.
Некој да отвори кафуле, работилница или туристичка приказна што ќе привлече луѓе.
Но тие никогаш не добија причина да останат.
Понекогаш седнувам на старата клупа пред училиштето и се прашувам како би изгледало ова место ако навреме сме инвестирале во младите, во образованието, во локалните идеи и во животот на малите средини.
Можеби ќе имаше детски гласови во дворот.
Можеби автобусот сè уште ќе доаѓаше.
Можеби ова село ќе живееше.
Затоа ти го пишувам ова писмо.
Не за да те растажам.
Туку за да те потсетам дека иднината не се случува сама.
Таа се создава со одлуките што ги носиме денес.
Поддржи ги младите.
Инвестирај во заедницата.
Создавај можности таму каде што денес ги нема.
Бидејќи ако денес не направиме ништо, утре ќе биде предоцна.
Се надевам дека ова писмо никогаш нема да стане реалност.
Со надеж,
еден млад човек од Пелагонија… од 2045 година.
