Секој ден гледам сè повеќе луѓе што избираат велосипед наместо автомобил. Не затоа што мораат, туку затоа што сакаат да заштедат време, пари, да се движат повеќе и да направат нешто добро за животната средина.
Но, секојпат кога ќе излезам на улица со велосипед, имам исто чувство – дали безбедно ќе стигнам до мојата дестинација?
Во многу градови во Пелагонија велосипедистите сè уште немаат доволно простор. Велосипедските патеки се ретки, често прекинати или целосно ги нема. Наместо да се чувствуваш како рамноправен учесник во сообраќајот, често имаш чувство дека мораш постојано да внимаваш и да се прилагодуваш.
А велосипедот не е проблемот. Тој е едно од наједноставните решенија.
Помалку сообраќаен метеж.
Почист воздух.
Помалку бучава.
Поздрави луѓе.
Попријатни градови.
Сите зборуваме за одржлив развој и зелени градови, но тие не започнуваат со големи стратегии. Започнуваат со основна инфраструктура што ќе им овозможи на луѓето безбедно да се движат пеш или со велосипед.
Особено младите заслужуваат градови во кои ќе можат слободно да возат велосипед до училиште, факултет, работа или на кафе со пријателите, без страв дека секој автомобил што ќе помине покрај нив претставува ризик.
Велосипедот не е само превозно средство. Тој е симбол на еден поинаков начин на живот – поздрав, поеколошки и похуман.
Промената нема да дојде сама од себе. Таа започнува кога ќе зборуваме за проблемите, кога ќе предложиме решенија и кога ќе побараме градовите да бидат создадени според потребите на луѓето, а не само на автомобилите.
Безбедните велосипедски патеки не се луксуз. Тие се предуслов за подобар квалитет на живот.
А каков град сакаме да оставиме зад нас – зависи и од нас.
