Колку пати сме ја заобиколиле истата дупка на улицата? Колку пати сме чекале на семафор што не работи или сме преминале преку избледен пешачки премин, надевајќи се дека возачите ќе нè забележат?
Толку сме навикнати на овие работи што речиси престанавме да ги забележуваме. А не треба да биде така.
Добрата инфраструктура не е луксуз. Таа е основен услов за безбедно и квалитетно секојдневие. Кога улиците се оштетени, кога осветлувањето е слабо, кога пешачките премини не се видливи, а семафорите не функционираат, ризикот го чувствуваат сите – пешаците, велосипедистите, возачите и особено децата.
Често слушаме дека „ништо не може да се смени“. Но промените започнуваат тогаш кога проблемите повеќе не ги премолчуваме.
Да пријавиме дупка на улица.
Да побараме подобро осветлување.
Да укажеме на небезбеден пешачки премин.
Да предложиме решение.
Тоа не е жалење. Тоа е граѓанска одговорност.
Младите не треба само да ги користат градовите во кои живеат. Треба да учествуваат во нивното подобрување. Бидејќи улиците, парковите и јавните простори се наши исто колку што се и на институциите.
Секој пријавен проблем е чекор поблиску до решение. Секој предлог покажува дека некој се грижи. А секој глас што ќе се слушне може да биде почеток на промена.
Да не чекаме некој друг да реагира.
Да бидеме генерација што не се навикнува на проблемите, туку бара решенија.
Промените не започнуваат кога некој друг ќе преземе нешто. Започнуваат кога ние ќе кажеме: „Доста е. Време е за дејство.“
