Кога зборуваме за подобра заедница, најчесто мислиме на луѓето. Но, една хумана заедница се препознава и по тоа како се однесува кон животните.
Секојдневно на улиците низ Пелагонија гледаме напуштени кучиња и мачки. Некои бараат храна, некои засолниште, а некои само малку внимание. Тие не избрале да бидат на улица. Најчесто таму завршиле поради неодговорност, напуштање или недостаток на системски решенија.
Проблемот не се решава со игнорирање или со краткорочни мерки. Потребен е одговорен пристап – стерилизација, вакцинација, соодветни засолништа, едукација и грижа. Само така може да се намали бројот на бездомни животни и истовремено да се создаде побезбедна средина и за нив и за луѓето.
Но, промената не зависи само од институциите.
Таа започнува и од нас.
Кога ќе пријавиме повредено животно.
Кога ќе поддржиме локално здружение.
Кога ќе вдомиме наместо да купиме миленик.
Кога ќе бидеме одговорни сопственици и нема да ги напуштаме животните.
Хуманоста не се мери само според тоа како се однесуваме кон луѓето. Таа се гледа и во начинот на кој се грижиме за оние што не можат сами да побараат помош.
Животните немаат можност да зборуваат за своите потреби. Немаат глас во јавните дебати, не можат да побараат засолниште или да кажат дека се гладни, болни или исплашени.
Затоа нашата улога е да бидеме нивниот глас.
Да зборуваме за одговорно сопствеништво.
Да поддржиме хумани решенија.
Да покажеме дека сочувството е вредност што ја гради секоја здрава заедница.
Затоа што општеството станува подобро кога никој не е заборавен – ниту луѓето, ниту животните.
