Заминувањето на младите одамна не е само лична одлука. Тоа е приказна што ја живее речиси секое семејство во Пелагонија. Некој брат, сестра, пријател или сосед заминал во друг град или друга држава, надевајќи се дека таму ќе најде подобри можности.
И никој не заминува затоа што не ја сака Пелагонија.
Заминува затоа што сака сигурност. Работа. Шанса да напредува. Место каде што неговиот труд ќе биде препознаен, а неговите идеи ќе имаат простор да се развиваат.
Секое заминување остава празнина.
Не само во домовите, туку и во училиштата, универзитетите, компаниите и локалната заедница. Заминуваат луѓе што можеле да основаат бизнис, да организираат фестивал, да создадат нов производ, да бидат наставници, инженери, уметници или активисти.
Со нив не заминува само еден човек.
Заминуваат знаење, енергија и идни можности.
Но, ова не треба да биде приказна само за заминување.
Треба да биде приказна за создавање причини да се остане.
Младите не очекуваат совршени услови. Очекуваат фер можности. Квалитетно образование. Простор за креативност. Поддршка за претприемништво. Културен живот. Чувство дека нивниот глас е важен и дека можат да придонесат за местото во кое живеат.
Пелагонија има сè што е потребно – природни богатства, традиција, талентирани луѓе и силен потенцијал.
Она што ѝ е најпотребно е да верува во своите млади.
Да ги слуша.
Да им даде шанса.
Да ги вклучи во создавањето на иднината.
Затоа што иднината на Пелагонија не се гради со празни улици и затворени врати.
Таа се гради со млади луѓе што имаат причина да останат, да создаваат и да веруваат дека најдобрите приказни можат да се случат токму тука.
Пелагонија не смее да остане без своите гласови.
Можеби не можеме да го спречиме секое заминување. Но, можеме да создадеме повеќе причини за враќање и уште повеќе причини за останување. Бидејќи секој млад човек што ќе одлучи да ја гради својата иднина овде е нова можност за целата Пелагонија.
