Автобуските и железничките станици одамна не се само места од каде што се патува. За многу млади од Пелагонија тие станаа симбол на една тешка одлука – да го напуштат домот во потрага по подобра иднина.
На таблата најчесто стојат истите дестинации: Скопје. Германија. Италија. Австрија. Швајцарија.
Зад секој билет се крие приказна. Некој заминува да студира. Некој бара работа. Некој сака подобар живот. А некој едноставно не гледа можност да ја изгради својата иднина овде.
Не можеме да ги осудуваме.
Но, можеме да се запрашаме зошто толку многу млади чувствуваат дека единствениот пат кон успехот води надвор од Пелагонија.
Регион што има плодна земја, богата историја, природни убавини и талентирани луѓе не треба да биде место од кое младите само заминуваат. Треба да биде место во кое се враќаат. Место каде што ќе сакаат да создаваат, да работат и да ги воспитуваат своите семејства.
За тоа не се доволни само зборови.
Потребни се нови работни места, поддршка за младинско претприемништво, современо образование, културен живот, простор за креативност и институции што ќе ги препознаат идеите на младите како вредност, а не како товар.
Секој млад човек што останува и создава овде е инвестиција во иднината на Пелагонија.
А секој што заминува не е само изгубена бројка во статистиката.
Тоа е изгубен инженер, наставник, лекар, земјоделец, уметник, претприемач или активист кој можел да ја направи нашата заедница подобро место за живеење.
Прашањето не е дали младите ќе продолжат да патуваат. Светот отсекогаш бил отворен и тоа е добро.
Прашањето е дали ќе успееме да создадеме доволно причини тие еден ден да кажат:
„Сакам да се вратам.“
Или уште подобро…
„Не морам да заминам за да успеам.“
Затоа што најважниот автобус што треба да тргне не е оној кон друга држава.
Тоа е автобусот кон нови можности во Пелагонија.
Кој ќе ја обработува Пелагонија утре?
Пелагонија отсекогаш била позната како житница на Македонија. Нејзините плодни полиња со генерации ги хранеле семејствата, ја движеле локалната економија и биле симбол на вредна работа и истрајност.
Но, денес се поставува едно важно прашање:
